Het embargo viel vanochtend en daarmee liggen de eerste oordelen over Silent Hill Townfall op straat. De game verschijnt op 24 september voor PS5 en pc, en twee zware namen kwamen er tegelijk mee naar buiten met behoorlijk verschillende conclusies. Wij speelden hem zelf niet, dus dit is wat de recensenten zeggen en wat je ermee kunt als je twijfelt.
Kort samengevat is niemand het oneens over de eerste helft. De ruzie gaat over de tweede.
Waar het over gaat
Townfall speelt in 1996 in St. Amelia, een klein vissersplaatsje op een afgelegen eiland in de Noordzee, en het is gemaakt door de Schotse studio Screen Burn, bekend van Observation en Stories Untold. Je begint als Simon Ordell, die uit het water van de haven klimt met een infuuszak aan zijn schouder geplakt en geen idee waar hij is. Dit is bovendien de eerste Silent Hill die je volledig in de eerste persoon speelt.
Het grootste verschil met eerdere delen zit in hoe je met de monsters omgaat, namelijk zo min mogelijk. Vechten kan, maar het is onhandig en gevaarlijk, dus sluipen is de standaard. In plaats van de bekende ruis op de radio heb je een apparaatje dat half Game Boy en half draagbare televisie is, waarop elke vijand in de buurt als een silhouet in rode ruis verschijnt zodra je zijn signaal hebt gevonden. Hieronder de officiële trailer van Konami.
Wat Eurogamer ervan vindt
Bij Eurogamer is Matt Wales ronduit enthousiast. Hij noemt het stadje zo gedetailleerd dat je het zeezout kunt proeven, van de Britse straatnaambordjes tot de te-koop-borden die laten zien dat het verval al begonnen was voordat de mist kwam. Ook het thema krijgt lof, want de studio hangt de horror op aan verdwenen industrie en uitgeknepen personeel, waardoor de verpleegster hier geen monster met decolleté is maar iemand die aan een ramp kapotging.
Zijn kritiek gaat over ritme. Silent Hill leefde altijd van de afwisseling tussen spanning en rust, en Townfall zet na het rustige eerste hoofdstuk het gaspedaal in en haalt het er niet meer af. Over een speelduur van een uur of vijftien wordt dat vermoeiend, zeker in een slothoofdstuk dat zich afspeelt in de saaiste omgeving van de hele game en waarin je te veel heen en weer loopt. Er zijn vijf mogelijke eindes.
Wat Polygon ervan vindt
Bij Polygon is Elijah Gonzalez een stuk koeler. Hij ziet dezelfde ideeën en dezelfde sfeer, maar vindt de uitvoering te expliciet. Waar de beste delen uit de reeks werkten als een mysterie dat je laag voor laag afpelt, legt Townfall volgens hem te veel uit. Je bent geen occulte detective meer maar iemand die leest wat er al opgeschreven staat, en de monsters staan volgens hem net iets te duidelijk voor wat ze betekenen.
Ook het sluipen krijgt ervan langs, want dat vindt hij weinig voorstellen. Zijn oordeel zit in de kop van zijn eigen stuk, namelijk dat het echt eng is tot een bepaald punt. Wat beide recensenten wel delen is bewondering voor het geluid en voor de muziek, en voor hoe overtuigend dat plaatsje is neergezet.
Koop je hem
Als je horror speelt om de sfeer en de omgeving, dan wijzen beide recensies dezelfde kant op en zit je goed. Als je het vooral van het raadsel moet hebben, van dat gevoel dat je iets aan het ontcijferen bent dat zich niet laat ontcijferen, dan is de waarschuwing van Polygon de belangrijkste van de twee.
Mijn advies zou zijn om te wachten tot na het weekend van de release. Niet omdat de game slecht is, want daar lijkt het nergens op, maar omdat het verschil tussen deze twee oordelen precies in de tweede helft zit en dat is het deel dat je pas na een uur of acht bereikt. Dan weet je ook of de klacht over dat slothoofdstuk breed gedragen wordt of dat het bij deze ene recensent bleef. Een game die vijftien uur duurt en waarvan de kwaliteit halverwege ter discussie staat, is er een om even over na te denken.
Gepubliceerd op 22 september 2026. Klopt er iets niet? Laat het de redactie weten.
