Op de website van het Witte Huis staat sinds donderdag een verzameling van vijf browsergames onder de naam Arcade, elk gebouwd rond een onderdeel van het beleid van president Trump. AP News beschrijft ze als low-resolutionspelletjes die stuk voor stuk een bekend arcadeformat lenen. Het gaat om de Verenigde Staten; er is niets bekend over een Nederlandse of Europese variant, en dat is geen geruststelling maar een tijdsaanduiding.
De vijf spellen op een rij
Kijk als gamer eerst naar de bouwtekening, want daar zit het verhaal. Build the Wall is volgens AP een Tetris-kloon met als opdracht de grens te beschermen tegen de horde die eraan komt. Rio Run leunt op Snake, waarbij een icoontje dat op Trump lijkt rondjes rijdt om mensen op te pikken die de grens over willen. Supply Line is een ingedikte versie van het arcadespel Tapper: er komt eten over een lopende band en jij gooit eraf wat niet aan de normen van Make America Healthy Again voldoet. Flappy Bill laat een adelaar een wetsvoorstel over de National Mall dragen, en in Trump Savings Tycoon vang je geld uit de lucht voor het spaarplan dat elk kind dat tijdens deze termijn wordt geboren duizend dollar geeft.
Waarom juist deze speltypes
Die keuzes zijn niet toevallig. Tetris, Snake, Tapper en Flappy Bird hebben één ding gemeen: ze zijn eindeloos, ze hebben geen tegenstander met een eigen verhaal, en de speler kan alleen sorteren, ontwijken of opstapelen. Je wint niet, je houdt het vol. Dat is precies het wereldbeeld dat je erin wilt stoppen als je een probleem als oneindig en beheersbaar tegelijk wilt neerzetten. Een strategiespel zou de speler dwingen om oorzaken en gevolgen af te wegen. Een spel waarin blokjes van boven blijven vallen doet dat nooit.
De presentatie en de kritiek erop
Het Witte Huis kondigde de reeks aan met animaties die de laadschermen van Xbox, PlayStation en Nintendo parodiëren, en in één bericht verandert het logo van Sega in MAGA. Op de kritiek reageerde het met een bericht op X waarin het simpelweg “CAN’T STOP WINNING” naast de link zette. Dat is de esthetiek van de shitpost, en die is bewust gekozen: wie erover valt, deelt hem alsnog.
Die kritiek kwam er ruim. Al Jazeera tekende op dat senator Matt Lesser op X wees op de hoge prijs van huisbrandolie tegenover een regering die een videospel uitbrengt, en citeerde medewerkers van organisaties aan de grens die de spellen een gebrek aan ernst verwijten. Het verwijt is dus niet dat de games slecht zijn, maar dat ze bestaan terwijl er andere rekeningen op tafel liggen.
Games als propagandakanaal
Wat mij hier vooral opvalt, is hoe laat dit komt. Games als propagandakanaal zijn niet nieuw, alleen was het jarenlang het domein van legers met wervingsshooters en van activistische studio’s met kleine gratis titels. Dat een regering nu vijf spelletjes op de eigen homepage zet, betekent dat het medium hetzelfde is gaan gelden als een reclamespot: goedkoop te maken, makkelijk te delen, en het gaat langs de redactie van niemand.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het als game-design nauwelijks iets voorstelt. Vijf klonen in een browser zijn een middagje werk, geen studioproject. Maar juist dat is het punt. Het gaat er niet om dat je ze speelt, het gaat erom dat je ze doorstuurt, en dat je bij het doorsturen de framing meeneemt die in de spelregels zit ingebakken. Als je wilt weten wat iemand vindt, kijk dan niet naar de trailer maar naar de winconditie.
Gepubliceerd op 4 september 2026. Klopt er iets niet? Laat het de redactie weten.
