Donderdag 16 oktober draait Street Fighter in de Nederlandse bioscopen, de verfilming van de vechtgame van Capcom waar een hele generatie zijn duimen op stuk speelde. Na de première in Los Angeles op 12 oktober zijn de eerste reacties binnen, en die zijn verdeeld. Moet je gaan of wacht je tot hij op streaming staat?
Waar de film over gaat
Het verhaal speelt zich af in 1993. Ryu en Ken Masters, ooit trainingsmaatjes en nu uit elkaar gegroeid, worden door Chun-Li gevraagd om mee te doen aan het nieuwe World Warrior Tournament. Daar stuiten ze op een samenzwering, en moeten ze ook met elkaar in het reine komen. Andrew Koji speelt Ryu, Noah Centineo is Ken en Callina Liang speelt Chun-Li.
De rest van de cast leest als een wedstrijdprogramma van het worstelen. Roman Reigns is Akuma, Cody Rhodes speelt Guile, Jason Momoa is Blanka en 50 Cent speelt Balrog. David Dastmalchian neemt de schurk M. Bison voor zijn rekening. Regie is in handen van Kitao Sakurai, en de film duurt twee uur.
In de officiële trailer zie je meteen welke kant het op gaat, felle kleuren, veel publiek en weinig ernst.
Wat de eerste recensies zeggen
De vechtscènes krijgen bijna overal lof. Recensent Chris Killian vergelijkt de film volgens FilmTotaal met een uitbundige versie van Bloodsport, vol knipogen naar actiefilms uit de jaren tachtig. Ook de casting valt goed, met Liang als opvallendste naam. De muziek uit de jaren negentig en de verwijzingen naar de games doen het bij fans goed.
Tegelijk zijn er duidelijke klachten. De grappen landen vaak niet, het verhaal is wisselend en de laatste akte zakt in. Een criticus noemde het een halve film. Wie hoopt op een strak verhaal, komt dus waarschijnlijk bedrogen uit.
Waarom dit anders is dan eerdere pogingen
Het is niet de eerste keer dat Hollywood Street Fighter probeert. In 1994 verscheen de film met Jean-Claude Van Damme als Guile, in 2009 volgde The Legend of Chun-Li. Beide werden door critici neergesabeld, en vooral de eerste is inmiddels meer een cultklassieker om om te lachen dan een film om serieus te nemen. Het probleem was steeds hetzelfde. De makers probeerden van een vechtgame met een man die groen is en elektriciteit schiet een serieuze actiefilm te maken.
Deze keer is de aanpak bewust anders. Sakurai komt uit de absurde comedy, hij regisseerde The Eric Andre Show en de film Bad Trip, en de keuze voor 1993 als jaartal plaatst het verhaal precies in de tijd dat Street Fighter 2 in elke snackbar stond. De film neemt zichzelf niet serieus, en dat is volgens ons de enige manier waarop Street Fighter op het witte doek kan werken. Het project ging overigens niet zonder slag of stoot. De broers Danny en Michael Philippou zouden eerst regisseren, maar haakten in 2024 af.
Kijken of overslaan?
Ben je opgegroeid met de game, dan zouden wij gaan, en dan het liefst op een groot doek met een volle zaal. Dit is een film voor gejoel bij de eerste Hadouken, niet voor stil genieten op de bank. De vechtscènes zijn volgens vrijwel iedereen de moeite, en die komen in de bioscoop het best tot hun recht. Neem iemand mee die de game ook vroeger speelde, dan haal je er het meeste uit.
Heb je niets met de games, of kijk je vooral voor een goed verhaal, dan kun je beter wachten. Paramount brengt zijn films na de bioscoop meestal naar zijn eigen streamingdienst, en voor een avondje thuis met vrienden is dit dan prima vermaak. Het is een uitbundige, rommelige en soms heel grappige film over mensen die elkaar met vuurballen bekogelen, en precies dat is ook wat hij wil zijn.
Gepubliceerd op 15 oktober 2026. Klopt er iets niet? Laat het de redactie weten.
