Een Ferrari 599 GTB Fiorano uit 2009 is in Uden in ruim 15.000 werkuren veranderd in een auto die er maar één keer is. Hij heet de Daytona Shooting Brake Hommage, is gebouwd door het Brabantse ontwerpbureau Niels van Roij Design en is een moderne ode aan een even vreemde als beroemde Ferrari uit de jaren zeventig. Alleen de deuren zijn nog van de oorspronkelijke auto. De rest van de carrosserie is met de hand opnieuw gevormd in aluminium.
De auto werd in juli 2026 voor het eerst getoond op het Goodwood Festival of Speed. Deze week kwam hij opnieuw in het nieuws, toen Brabants Dagblad de makers in Uden opzocht en hem in de kop een balletdanseres noemde, en Autovisie er een videoreportage over maakte. Er is een extra reden om nu te kijken: over twee weken gaat hij onder de hamer.
Het origineel waar alles om draait
Om deze auto te snappen moet je terug naar begin jaren zeventig. Een Amerikaanse klant, Bob Gittleman, liep toen de showroom van Chinetti-Garthwaite Motors in Pennsylvania binnen en wilde iets wat geen andere Daytona-rijder had. Luigi Chinetti Jr., zoon van de Ferrari-importeur in de Verenigde Staten, tekende samen met ontwerper Gene Garfinkle een shooting brake op basis van een 365 GTB/4 Daytona uit 1972. Het Britse Panther Westwinds bouwde de aluminium carrosserie en hield alleen de voorruit, de A-stijlen en de deuren van de donor over.
Het resultaat had geen gewone achterklep. In plaats daarvan scharnierden twee glazen vleugels bij het dak omhoog, en de instrumenten verhuisden naar het midden van het dashboard. Volgens de beschrijving van veilinghuis Broad Arrow kostte die ombouw de eigenaar destijds evenveel als vier nieuwe Daytona’s. Waar die auto nu staat, is niet bekend. In 2016 werd hij nog aangeboden op een veiling in Pebble Beach, maar niemand kocht hem, schrijft TopGear.
Wat er aan de 599 is gedaan
De nieuwe versie is geen kopie. Een klant vroeg Van Roij om een ode aan de auto uit 1972, en dat verschil proef je overal. De techniek bleef precies zoals Ferrari hem bouwde. Onder de lange motorkap zit nog steeds de atmosferische zesliter V12 van de 599, volgens Autoblog goed voor zo’n 620 pk. Daarboven is vrijwel alles nieuw.
De daklijn loopt boven de bestuurder iets omhoog en valt dan in één doorgaande lijn naar een scherp afgesneden achterkant, zonder bumper of naden die de vorm onderbreken. De zijruiten achterin zwaaien elektrisch omhoog als vlindervleugels en geven toegang tot de bagageruimte, net als bij het origineel. Voorin zit een verlichtingsbalk over de volle breedte die met een 3D-printer in koolstofcomposiet is gemaakt, als knipoog naar de amberkleurige lichtstrook van de auto uit 1972. Achterop zitten vier uitlaten in paren schuin omhoog in een carbon diffuser. Die paren verwijzen naar een dubbelloops jachtgeweer, en daar komt de naam shooting brake oorspronkelijk vandaan.
| 365 GTB/4 Daytona Shooting Brake (1972) | Daytona Shooting Brake Hommage (2026) | |
|---|---|---|
| Donorauto | Ferrari 365 GTB/4 Daytona | Ferrari 599 GTB Fiorano uit 2009 |
| Carrosseriebouwer | Panther Westwinds, Surrey | Niels van Roij Design, Uden |
| Wat bleef over | Voorruit, A-stijlen en deuren | Alleen de deuren |
| Toegang achterin | Twee glazen vleugels aan het dak | Elektrisch bediende vlinderruiten opzij |
| Instrumenten | Midden op het dashboard | Midden op het dashboard |
| Afwerking binnen | Walnotenhout | Cognackleurig leer en carbon |
Binnen is het cognackleurige leer niet alleen op de stoelen gebruikt, maar ook op het dashboard, de deurpanelen, de hemel en in de bagageruimte. Waar de auto uit 1972 walnotenhout had, zit nu carbon. In de hoedenplank liggen zes gefreesde aluminium rails, en op de buitenste twee staat de naam van de auto gegraveerd.
Broad Arrow zette een video online waarin je de auto rustig van alle kanten ziet, inclusief de vlinderruiten die omhoog gaan en het interieur met de instrumenten in het midden.
Waarom 15.000 uur geen overdrijving is
Vijftienduizend uur klinkt als een getal dat een marketingafdeling heeft bedacht. Reken het om en het wordt tastbaar. Een volle werkweek van veertig uur, zonder vakantie, levert ruim zeven jaar op voor één persoon. Van Roij en zijn team deden er volgens Autoblog en TopGear ruim vijf jaar over, met meerdere mensen tegelijk. In die uren zit het ontwerpen en digitaal modelleren, het rekenwerk in CAD, en daarna het kloppen van elk aluminium paneel met de hand.
Dat is ook precies waarom dit soort auto’s zo zeldzaam zijn. Een fabrikant verdient zijn geld met herhaling. Een carrosseriebouwer als Van Roij verdient het met één klant, één auto en een ontwerp dat nooit terugkomt. Hij zei daar zelf over dat er iets bijzonders zit in het maken van iets wat nooit herhaald wordt. TopGear wees er nog op dat het woord Ferrari nergens in de officiële naam staat. Dat is vermoedelijk geen toeval, want Ferrari is niet bekend om zijn geduld met mensen die zijn auto’s verbouwen. Voor ons maakt het de auto alleen maar sterker. Hij hoeft niet op het merk te leunen, het silhouet vertelt het verhaal al.
Dat dit uit Uden komt, zegt iets over hoe Nederland er in de autowereld voor staat. We hebben geen grote autofabrikant, maar wel een handvol ontwerpers en bouwers die op het hoogste niveau meedoen. Van Roij deed eerder al een Tesla Model S om tot shooting brake, en dit is misschien zijn meest ambitieuze project.
Na twee maanden al onder de hamer
Het opvallendste nieuws kwam van het Amerikaanse MotorBiscuit. Nog geen drie maanden na de onthulling staat de auto al op de lijst van de Zoute Concours Auction van Broad Arrow, op 9 oktober 2026 in Knokke-Heist, tijdens de Zoute Grand Prix. Bij het opstellen van de catalogus stond er 43.802 kilometer op de teller. Het veilinghuis schat de opbrengst op 450.000 tot 650.000 euro.
Waarom de opdrachtgever hem zo snel verkoopt, weet niemand buiten de betrokkenen. Het kan een verzamelaar zijn die vooral het maken wilde meemaken, of iemand die zijn garage opnieuw indeelt. Voor wie er alleen naar wil kijken is het goed nieuws. Een one-off die op een veiling in België staat, is een stuk dichterbij dan een auto die voorgoed in een privécollectie verdwijnt. Wie de Zoute Grand Prix in Knokke bezoekt, heeft een redelijke kans om hem in het echt te zien voordat hij verdwijnt naar een nieuwe eigenaar.
Gepubliceerd op 25 september 2026. Klopt er iets niet? Laat het de redactie weten.
