Het verhaal van de enige witte Ferrari 250 GTO gaat opnieuw rond, en het blijft een bijzonder verhaal. In januari 2026 ging chassis 3729GT bij Mecum in het Amerikaanse Kissimmee onder de hamer. Het bieden stopte op 35 miljoen dollar, met de veilingkosten erbij werd het 38,5 miljoen. Dat is het hoogste bedrag ooit op een veiling van Mecum, schreef het Franse Italpassion. Maar waarom is juist deze GTO zoveel geld waard, en waarom bleef hij toch ver onder het record?
Een witte Ferrari was in 1962 bijna een belediging
Ferrari bouwde tussen 1962 en 1964 maar 36 exemplaren van de 250 GTO. Bijna allemaal reden ze in Rosso Corsa, het rood van de fabriek, of in de racekleur van het land van de eigenaar. Deze niet. Volgens Octane bestelde de Britse raceteambaas John Coombs hem in 1962 in helder wit met blauwe strepen. Zo ongebruikelijk dat er volgens het blad binnen Ferrari aan touwtjes moest worden getrokken om het goedgekeurd te krijgen.
Coombs had een plan. Hij reed zelf met Jaguars E-type en wilde de nieuwe Ferrari ertegen testen, en Jaguar misschien ook wat prikkelen om met iets snellers te komen. Dat lukte. Coombs zette later ook de lichtgewicht E-type in, de auto die Jaguar mede als antwoord op de GTO ontwikkelde. Deze witte GTO zit dus middenin het duel tussen twee merken, en dat maakt hem meer dan een mooi gekleurde uitzondering.
De raceloopbaan maakt hem af
Een unieke kleur alleen is niet genoeg voor zo’n bedrag. Wat 3729GT echt bijzonder maakt, is wie erin reed. Octane zet het op een rij.
| Jaar | Race | Coureur | Resultaat |
|---|---|---|---|
| 1962 | Peco Trophy, Brands Hatch | Roy Salvadori | Tweede |
| 1962 | RAC Tourist Trophy, Goodwood | Graham Hill | Tweede, in een Ferrari 1-2-3 |
| 1963 | RAC Tourist Trophy, Goodwood | Mike Parkes | Tweede, achter Hill in een nieuwere GTO |
| 1963 | Guards Trophy, Brands Hatch | Jack Sears | Klassezege |
Graham Hill werd in 1962 ook wereldkampioen in de Formule 1. Jack Sears kocht de auto later zelf en hield hem bijna dertig jaar. In 1999 ging hij naar de Amerikaanse verzamelaar Jon Shirley, oud-president van Microsoft. De auto is nooit volledig gerestaureerd, alleen de lak is ooit opgefrist, en hij is gecertificeerd door Ferrari Classiche. Een ongerestaureerde GTO met één kleur, één bekende geschiedenis en een paar beroemde coureurs. Meer kan een verzamelaar eigenlijk niet willen.
Waarom de koper juist op de kleur viel
De koper bleek de Ferrari-verzamelaar David Lee, meldt Italpassion. Hij staat erom bekend dat hij zijn collectie niet ordent op bouwjaar of zeldzaamheid, maar op kleur. De rode auto’s noemt hij ketchup, de gele mosterd, en alles daartussen groente. Lee noemde de GTO op sociale media de top van de berg. Voor iemand die op kleur verzamelt, is de enige witte GTO precies het stuk dat nergens anders te krijgen is.
En toch geen record
Hier wordt het interessant. Met 38,5 miljoen dollar bleef de witte GTO ver onder het hoogste bedrag ooit voor dit model. Volgens Italpassion bracht chassis 4153GT in 2013 zo’n 52 miljoen dollar op, en Octane schreef al voor de veiling dat er bij onderhandse verkopen geruchten gingen over bedragen boven de 70 miljoen. Mecum gaf vooraf geen schatting, en in de aanloop werden veel hogere bedragen genoemd.
Wij denken dat dat precies het verschil is tussen een onderhandse verkoop en een openbare veiling. Een GTO wisselt meestal stil van eigenaar, tussen twee partijen die elkaar al kennen. Op een volle veilingvloer, zoals de beelden van Mecum laten zien, met tientallen camera’s en honderden toeschouwers, ligt het anders. Daar moet iemand op dat moment, in het openbaar, het hoogste bod durven doen. Het stopte bij 35 miljoen. Ook dat zegt iets over de markt voor de allerduurste klassiekers.
Het is daarmee een ander verhaal dan dat van de fabrieksnieuwe F50 die geveild wordt. Bij die F50 draait alles om de kilometerstand en de staat. Bij de witte GTO gaat het om iets wat je niet kunt namaken, een kleur die maar één keer is gekozen en een raceverleden dat je niet kunt overdoen.
Gepubliceerd op 26 oktober 2026. Klopt er iets niet? Laat het de redactie weten.
